Er zijn avonden die groter blijken dan het programma, groter dan het applaus en groter dan de woorden die werden uitgesproken.
De boekpresentatie van De Magische Manager, mag het even anders? was zo’n avond.
Nog steeds voel ik het in elke vezel: de warmte, de liefde, de magie.
Wat bedoeld was als een feestelijk moment, werd een ontmoeting. Een beweging. Een herinnering aan waar leiderschap in de zorg werkelijk over gaat.
De kracht van woorden die blijven hangen
Edwin Selij sprak over waarden. Over trouw blijven aan wat je belangrijk vindt ook wanneer het spannend wordt. Zijn woorden raakten precies de kern van dit boek: leiderschap begint niet bij systemen, maar bij jezelf. Bij keuzes die voortkomen uit moed, duidelijkheid en eerlijk durven kijken naar wie je bent in je werk én in je leven.
Daarna nam Marinus van den Berg ons mee naar de essentie van zorg: de handen die dragen, troosten en nabij zijn. Zijn boodschap was zacht, maar glashelder: soms zegt een aanraking meer dan duizend woorden. Precies het soort menselijkheid dat in de drukte van de zorg makkelijk overschaduwd raakt en toch het fundament vormt van alles wat we doen.
Waarom dit boek er moest komen
En toen mocht ik zelf delen waarom dit boek geschreven moest worden.
Over de magie van managers die durven voelen in plaats van verharden.
Die durven luisteren, ook wanneer het ingewikkeld wordt.
Die durven kiezen voor menselijkheid, zelfs als het systeem iets anders vraagt.
Zorgmensen zijn doeners.
We regelen, dragen, zorgen, vangen op.
Dat is een talent. Maar het is ook een valkuil.
Want ontvangen dat vergeten we nog wel eens.
Op deze avond mocht ik ontvangen.
De lieve woorden, knuffels, bloemen, het Disney-beeldje dat recht vanuit iemands hart kwam… het raakte me dieper dan ik vooraf had kunnen bedenken.
Het voelde alsof alles wat ik de afgelopen jaren had doorleefd ineens zichtbaar werd in één ruimte, met mensen die het snapten.
Het moment dat de cirkel rondging
Toen ik het eerste exemplaar mocht uitreiken, kwam alles samen.
Het schrijven, het groeien, het twijfelen, het doorzetten, het opnieuw kiezen.
Het viel samen in één blik, één traan, één glimlach.
De cirkel sloot zich.
Niet als einde, maar als nieuw begin.
Ik stap nu een nieuwe wereld in.
Hoe die eruitziet, weet ik nog niet.
Maar ik ga ernaartoe met vertrouwen.
Met open handen en een open hart.
Walt Disney zei het zo treffend:
“All our dreams can come true, if we have the courage to pursue them.”
En precies dat is wat ik nu kies.
Niet gemiddeld.
Nooit gewoon.
Altijd magisch.
Op naar het volgende hoofdstuk.
