Er zijn steden die je alleen kent uit films en series. San Francisco was voor mij zo’n stad. De mist rond de Golden Gate, de iconische heuvels, het ritme van een plek die nooit helemaal stilvalt. En opeens liep ik daar zelf. Niet als toeschouwer, maar als deelnemer. Mijn voeten op dat koude asfalt, mijn lijf in gevecht met het reliëf, mijn hoofd in dialoog met alles wat leiderschap mij de afgelopen jaren heeft geleerd.
De eerste halve marathon van San Francisco bleek geen sportieve uitstap, maar een test van richting, veerkracht en innerlijke regie. Precies de thema’s die managers in de zorg dagelijks ervaren.
De heuvels die niemand voor je kan lopen
San Francisco staat bekend om zijn steile straten. Je weet dat ze komen, maar ze verrassen je alsnog. Het doet denken aan leiderschap in de zorg: je kunt je voorbereiden, plannen maken, scenario’s uitdenken, maar op het moment dat de helling voor je opdoemt, telt één vraag: blijf je bewegen?
Tijdens elke klim merkte ik hoe strategie en zelfzorg samenkomen. Te hard omhoog is roekeloos. Te voorzichtig is verlies van momentum. Precies de spagaat waarin veel zorgleiders dagelijks zitten. Leidinggeven is voortdurend balanceren tussen sturen, loslaten, bijstellen en opnieuw kiezen. Het is een vak waar niemand je de heuvel uit handen kan nemen, maar waar elke stap telt.
Met een dubbel gevoel starten
De race begon voor mij anders dan gehoopt. Paul, mijn vaste hardloopmaatje, moest weken geleden afhaken door rug- en heupklachten. Zijn teleurstelling liep met me mee. Tegelijk voelde ik hoe sterk onze gezamenlijke weg in sport en leven is. Ik liep niet alleen mijn eigen kilometers; ik droeg ook die van hem. Het bracht me terug bij de kern van leiderschap: soms ben je degene die loopt, soms ben je degene die draagt. Beide rollen vragen kracht en mildheid.
Gezondheid als randvoorwaarde, geen bijzaak
In de zorg roepen we het vaak: gezondheid is het fundament. Toch vergeten veel leiders hun eigen fundament te bewaken. Deze race hield me een ongemakkelijke spiegel voor. Je kunt geen organisatie dragen als je je eigen lijf structureel negeert. Je kunt niet bouwen aan teams als je zelf uitgeput rondloopt. Grenzen, herstel en discipline zijn niet luxe; ze zijn professioneel gedrag.
Elke kilometer liet me opnieuw voelen hoe essentieel het is om energie te beheren in plaats van constant te besteden. Hardlopen brengt alles terug naar de basis: wat je voedt, blijft lopen. Wat je negeert, breekt je op.
De medaille die meer zegt dan de tijd
Aan het einde van de route kreeg ik een medaille. Een simpel stuk metaal, zou je zeggen. Maar voor mij is het een bewijs van iets anders: doorzetten op momenten dat niemand ziet wat je ervoor hebt moeten laten. Juist dát herken ik bij zoveel zorgmanagers. De prestaties die niet op dashboards staan. De nachten waarin je ligt te malen. De besluiten die je neemt omdat ze moeten, niet omdat ze eenvoudig zijn.
De echte winst zit in het blijven staan, blijven lopen en blijven kiezen — ook wanneer het zwaar is.
Wat deze stad me leerde
San Francisco daagde me uit. Het verraste me. Het confronteerde me met mijn eigen tempo, mijn herstel, mijn overtuigingen. Maar het gaf me ook helderheid. Leiderschap is beweging. Niet perfect, niet lineair, maar gelaagd, soms stroef, soms licht. En altijd de moeite waard.
Deze halve marathon werd een reminder dat elke stap die je zet in je eigen ontwikkeling doorwerkt in hoe je leidt. Wie zichzelf scherp houdt, kan zijn team zacht houden. Wie zelf blijft leren, geeft anderen ruimte om te groeien. En wie durft te vertragen, creëert uiteindelijk meer vooruitgang.
Ik kijk terug met dankbaarheid. Voor het lopen zelf. Voor de lessen. Voor het inzicht dat gezondheid en leiderschap twee zijden van dezelfde medaille zijn.
En bovenal: voor het besef dat je als leider niet alleen je organisatie vooruitbrengt, maar óók jezelf.
