Deze foto maakte ik op station De Pijp. Eén van de diepst gelegen metrostations van Nederland.
En toch… voelt het als zo herkenbaar voor hoe het soms is om manager in de zorg te zijn.
Onder de grond.
Tussen systemen, deadlines, verantwoording en protocollen.
Een plek waar het licht ver weg lijkt.
En dan is er ineens die roltrap.
Lang, stijgend en onvermijdelijk.
Maar… wat als je even niet automatisch opstapt?
Wat als je je afvraagt:
– Waar leidt deze trap eigenlijk naartoe?
– Wie neem ik mee naar boven?
– Laat ik de bewoners beneden?
– En… voel ik het licht nog wel?
Als magische manager kies je niet zomaar voor beweging.
Je kiest voor betekenis.
Voor menselijkheid.
Voor zorg die weer mag ademen.
Want omhoog gaan is prachtig, maar alleen als het in verbinding is met wie je werkelijk bent.
Deze foto maakte ik op station De Pijp. Eén van de diepst gelegen metrostations van Nederland.
En toch… voelt het als zo herkenbaar voor hoe het soms is om manager in de zorg te zijn.
Onder de grond.
Tussen systemen, deadlines, verantwoording en protocollen.
Een plek waar het licht ver weg lijkt.
En dan is er ineens die roltrap.
Lang, stijgend en onvermijdelijk.
Maar… wat als je even niet automatisch opstapt?
Wat als je je afvraagt:
– Waar leidt deze trap eigenlijk naartoe?
– Wie neem ik mee naar boven?
– Laat ik de bewoners beneden?
– En… voel ik het licht nog wel?
Als magische manager kies je niet zomaar voor beweging.
Je kiest voor betekenis.
Voor menselijkheid.
Voor zorg die weer mag ademen.
Want omhoog gaan is prachtig, maar alleen als het in verbinding is met wie je werkelijk bent.
Niet gemiddeld. Nooit gewoon. Altijd magisch.